Vicino a Betlemme, in luogo aspro, c'era una grotta povera, nuda e sporca, dove riposavano le bestie. In quella grotta è nato il Dio fatto uomo.
Acculzu a Betelemme, in logu asprosu,
b'haiad una grutta
povera, nuda e brutta,
ue sas amas faghian reposu.
In cussa grutta es nadu
su Deus umanadu.
Santa grutta, ses domo reale,
ses palattu de marmaru e oro!
S'infiamed in te dogni coro,
adorendhe su Re immortale!
Già sos primos isteddhos sun bessidos,
e Zuseppe e Maria,
istraccos, fora via,
chircan alloggiu che duos fuidos.
E intran a sa grutta
pro pasare un'iscutta.
Però Maria ha dulze pesu in sinu:
no podet torra andhare...
E tota in unu mare
de gioja, dad a lughe su Bambinu,
chi giambat, totu risu,
sa grutta in paradisu.
E luego ndh'esultan totu in gloria
sos pius altos chelos:
e falan sos Anghèlos
cantendhe dulzes innos de vittoria:
e subr'a sa domitta
pioen lughe fitta.
Poi enin in presse sos pastores,
cun s'anima in sa vista:
de donos cun provvista:
e l'adoran cun totu sos ardores:
cun su coro giucundhu
si cren res de su mundhu!
Benin in fine dai s'oriente
sos sabios regnantes:
e li dan giubilantes
inzensu, mirra e oro e coro ardente:
e totu renovados
si partin e biados.
E i su Nignu dai sa lugura
tendhet sas caras manos
a totu sos umanos,
e dai ojos pioet dulzura:
e ndh'è lughe e incantu
su mundhu totugantu.
Testo: Can. Pietro Casu · Musica: Can. Agostino Sanna · Berchidda, 1927