Ai primi rigori del freddo Gesù ha pianto la prima lacrima. Maria gliela asciuga col mantello e s'accorge che si è indurita in una preziosa gemma.
A sos primos rigores de su frittu
Gesùs sa prima lagrima ha piantu,
ch'in sa massiddha una riga had iscrittu.
Bi l'asciuttat Maria cun su mantu:
però s'abbizat chi s'est indurida
in prenda preziosa de incantu.
E a Zuseppe, sustu, narat: «Mira, it'es custu?»
E isse, giubilante:
«Es fine diamante!
In tanta poveresa
cust'est una ricchesa,
chi nos det dare pane tota vida.»
Ponzendhesila in pianta 'e manu
dat lughe a su cabannu totugantu,
che sole beneittu in di' 'eranu.
Su oe ei sa mula, pro ispantu,
ilbambarrian s'oju a sa lugura,
e poi torran a su Nignu santu.
E Maria, biada: «O lagrima sobrada!»
E Zuseppe, diciosu:
«Piantu preziosu!
infinitu tesoro
de amorosu coro,
ch'es sempre azzesu de fiama pura!»
E Gabriele in calighe de oro
a su limbu sa lagrima che poltat:
e totu olvidan sas penas issoro.
S'isperanzia azzesa si cunfoltat,
sa brama antiga si giambad in gloria,
in summu gosu ogni dolu si 'oltat.
E s'abbrazzad Adamu
cun Noè e Abramu,
e Isaccu e Giacobbe
cantan innos cun Giobbe:
e Debbora e Giuditta
subr'a sa calca fitta
alzan olia e prammas de vittoria.
La poltat poi a su regnu infernale:
la mustrat solu un'attimu in sa janna:
ed ecco si suspendhet dogni male,
s'abblandhat dogni pena pius manna,
e dogni coro in odiu già alluttu
si sentit gana de cantare osanna.
Duos rajos de lughe
cumponen una rughe:
e in su breve istante
s'odiu ispasimante
tremet chei s'amore,
che gioja su dolore...
Pustis... peumbad in s'eternu luttu.
Poi la giughed a su Purgadoriu:
e s'addulchin luego sas fiamas:
sas animas penantes han isoriu,
e curren totu in luminosas amas
pro mirare su fine diamante,
chi las azzendhet de divinas bramas.
E beneighen totu
sas penas ch'han connotu,
ca totu su piantu
s'es mudadu in incantu,
e dogni tribulia
torrad in allegria:
e i su fogu es chelu in cuss'istante.
Infine che la poltad a sos chelos,
e si mudan sos astros d'ajubore:
e s'allughen de gioja sos anghèlos.
Ndh'è summu gosu su Divinu Amore.
S'Eternu Babbu la lead in manu
e li dad infinitu risplendore.
E ndh'ingemat su tronu
proghi lugat perdonu:
faghet cantare a gloria
pro sa summa vittoria
de sa santa puppia.
Una lagrima ebbia
ha battijadu su genere umanu!
I corsivi indicano il ritornello, da cantare insieme.
Testo: Can. Pietro Casu · Musica: Can. Agostino Sanna · Berchidda, 1927