Nella notte profonda canta l'usignolo con le più soavi melodie. Il mormorio delle onde del placido ruscello racconta di allegrie misteriose.
In sa notte profundha
cantat su rusignolu
cun sas pius suaves melodias.
Su murmurru 'e s'undha
de su calmu rizolu
contat misteriosas allegrias.
Pius de mai bellas
tremulan in chelu sas istellas.
Ed ecco in cuss'aèra,
tota paghe e dulzura,
s'azzendhet riu de vivu isplendhore.
Un'angelica ischera
bolad a sa basciura
pro saludare su nadu Segnore.
L'allevian sas penas
cun caras e suaves cantilenas:
Gloria in excelsis Deo!
Su cantu triunfale
infiamat su coro
de amore a Zuseppe e a Maria.
Olvidan dogni male
e dogni affrontu issoro,
tota sa povertade e tribulia.
Cuntemplendhe s'accisu
de su Bambinu, sun in paradisu.
Isse, totu dulzura,
iscanzat sas laruzzas,
riendhe lughe de die d'eranu.
E dai sa lugura
istirat sas manuzzas
pro beneigher su genere umanu.
Abbrazzat chelu e terra,
portendhe paghe a ue muet gherra.
Gloria in excelsis Deo!
Hapat sa paghe santa
dogn'anima indurida:
chi fiorire bi potat s'amore!
Ogni trista pianta
diat fruttos de vida,
e ottenzat consolu ogni dolore:
de latte e mele rios
curran dai sos montes e pendhios.
Totu su mundhu intreu,
a su risu divinu,
che coro in gosu palpitet cuntentu.
Es nadu, es nadu Deu,
luminosu Bambinu:
s'allegret terra, mare, fogu e bentu!
sole, luna, astros, mundhos,
pro Isse intonen cantigos giocundhos.
Gloria in excelsis Deo!
Testo: Can. Pietro Casu · Musica: Can. Agostino Sanna · Berchidda, 1927